Buddyzm jest religią nieteistyczną (brak wiary w boga-twórcę), również uważaną za filozofię i dyscyplinę moralną, wywodzącą się z Indii w VI i V wieku przed naszą erą. Założył ją mędrzec Siddhartha Gautama (Budda l. ok. 563 – ok. 483 r. p.n.e.), który według legendy był księciem hinduskim, zanim porzucił swoją pozycję i bogactwo, by stać się duchową ascetą i wreszcie istotą oświeconą, która nauczyła innych sposobów ucieczki od samsary, cyklu cierpienia, odrodzenia i śmierci.

Historia życia Buddy

Budda rozwinął system wierzeń w czasie, gdy Indie były w trakcie znaczących reform religijnych i filozoficznych. Buddyzm był początkowo tylko jedną z wielu szkół myślenia, które rozwijały się w odpowiedzi na to, co było postrzegane jako porażka ortodoksyjnego hinduizmu w zaspokajaniu potrzeb ludzi. Pozostawał stosunkowo niewielką szkołą aż do czasów panowania Ashoka Wielkiego (268-232 p.n.e.) Cesarstwa Mauryskiego (322-185 p.n.e.), które przyjęło i rozpowszechniało tę wiarę nie tylko w całych Indiach, ale także w Południowej, Wschodniej i Środkowej Azji.

Centralną wizję buddyzmu można podsumować w czterech wersetach z jednego z jego centralnych tekstów, Dhammapady:

  • Nasze życie jest kształtowane przez nasz umysł; stajemy się tym, co myślimy. Cierpienie podąża za złą myślą, jak koła wózka podążają za wołami, które go rysują.
  • Nasze życie jest kształtowane przez nasz umysł; stajemy się tym, co myślimy. Radość podąża za czystą myślą jak cień, który nigdy nie wychodzi. (I.1-2)
  • Z pożądania przychodzi żal, z pożądania przychodzi strach; ten, kto jest wolny od pożądania, nie zna ani żalu, ani strachu.
  • Przywiązanie do przedmiotów pożądania przynosi smutek, przywiązanie do przedmiotów pożądania przynosi strach; ten, kto jest wolny od przywiązania, nie zna ani smutku, ani strachu. (XVI.212-213)

Budda zrozumiał, że pragnienie i przywiązanie powodują cierpienie, a ludzie cierpią, ponieważ nie znają prawdziwej natury istnienia. Ludzie upierali się przy trwałych stanach w życiu i stawiali opór zmianom, trzymali się tego, co znali i opłakiwali to, co stracili. Poszukując sposobu na życie bez cierpienia, uznał, że życie to ciągła zmiana, nic nie jest trwałe, ale można było znaleźć wewnętrzny spokój poprzez duchową dyscyplinę, która rozpoznawała piękno w przemijaniu życia i jednocześnie zapobiegała zniewoleniu przez przywiązanie do nietrwałych przedmiotów, ludzi i sytuacji. Jego nauczanie koncentruje się na Cztery Szlachetne Prawdy, Kole Stawania się i Ośmiokrotnej Ścieżce, które mają stanowić fundament myśli buddyjskiej, a te pozostają w centrum różnych szkół buddyzmu, które kontynuują się we współczesnych czasach.

1 Comment

  • Posted 12 czerwca 2021 03:40 0Likes
    by Maciek

    Oczywiscie ze buddyzm to nie religia

Add Your Comment